زمين راه برويد و از روزىهاى خداوند بخوريد . » « 1 » ( و على الشكر و افترض من السنتكم الذكر ) خداوند ، نعمت‌هاى فراوانى به بندگان خويش عطا كرده است و خواستش از بندگان اين است كه آن نعمت‌ها را با تمام وجود بشناسند و سپاسگزار و قدردانش باشيم و اين ستايش و شكرگزارى ، هم بر زبان بايد جارى شود و هم با عبادت و كرنش در مقابل او و نيز از همه مهم‌تر ، عمل كردن به دستورات و ترك امور حرام ، نيز نوعى شكرگزارى است و در واقع علت اين وجوب شكرگزارى ، همان تربيت كردن و رشد دادن بندگان است و بدانيم كه فقط در مقابل او ، بايد سر تعظيم فرود آورد و از او بخواهيم و نيز حقيقت را از كتاب او و سنت پيامبرش ، فراگيريم . ( و نواصيكم بيده و تقلبكم فى قبضته ، إن أسررتم علمه . . . ) بىگمان فقط خداوند ، مالك حقيقى و تواناى مطلق است ، او مالك و آفريننده همه‌چيز و همه‌كس است و ما نيز با اين‌كه مىدانيم كه او محاسبه‌گر است و كيفر و يا پاداش اعمال ما را خواهد داد ، ولى با اين‌حال ، حدود و حريمش را مىشكنيم و عصيان مىكنيم و فرموده او در قرآن است كه : « ما امانت را بر آسمان‌ها و زمين و كوه‌ها عرضه داشتيم ، آنها از حمل آن سر برتافتند ، و از آن هراسيدند ، اما انسان ، آن را بر دوش كشيد ، او بسيار ظالم و جاهل بود . » « 2 »

--> ( 1 ) . فَامْشُوا فِي مَناكِبِها وَ كُلُوا مِنْ رِزْقِهِ ملك / 67 : 15 . ( 2 ) . إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها احزاب / 33 : 72 .